علاقه آلمانی‌ها و سایر کشورهای دیگر به روگن به‌دلیل ارزش غذایی و رژیمی بودنش به‌قدری زیاد است که حتی بیشتر از نان گندم از آن استفاده می‌کنند. اما متاسفانه در ایران چاودار که غله مصرفی این نان است کمتر تولید شده و نان‌هایی که با نام روگن تهیه می‌شود، اصل نیست.

لازم است بدانید چاودار از خانواده غلات و مقاوم‌ترین گیاه به سرماست که در خاک‌های ضعیفی که گندم رشد نمی‌کند، قابلیت پرورش دارد. پروتئین چاودار کمتر از گندم ولی املاح معدنی آن به‌خصوص منیزیم و ویتامین‌هایگروه B به‌خصوص B1 و خواص آنتی‌اکسیدانی بیشتری دارد.

از چاودار اغلب در تولید غذاها و نان‌های رژیمی روگن استفاده می‌شود و چون نان روگن رنگ تیره، بافت خشن و خشک و طعم تلخی دارد با ذائقه ایرانی‌ها سازگار نبوده و کمتر تولید می‌شود و در صورت تهیه با ۳۵-۳۰ درصد آرد گندم مخلوط می‌شود تا مشتری‌پسند شود.از ویژگی‌های متمایز چاودار رژیمی بودن آن است.

این غله به دلیل دارا بودن ترکیبی کربوهیدراتی به نام پنتوزان می‌تواند تا پنج برابر حجم خود آب جذب کند و با پر کردن معده، سبب سیری کاذب و کنترل اشتها و وزن شود. همچنین فیبر نامحلول چاودار می‌تواند با سهولت در روند خروج مواد زاید روده به کاهش اسیدهای صفراوی و کلسترول خون کمک کرده و سلول‌ها را نسبت به انسولین حساس و قند خون را تنظیم کند.

این ویژگی‌های خاص چاودار و کالری بسیار پایین آن می‌تواند برای مبتلایان به دیابت، بیماری‌های قلبی-عروقی و دچار افزایش چربی خون حائز اهمیت باشد. چاودار هضم سختی دارد و باید به‌خوبی پخته شود و می‌توان آن را در قالب بیسکوئیت و کراکرها و غلات صبحانه رژیمی نیز استفاده کرد اما به‌دلیل هضم پایین تزئین سطح نان‌ها با این غله توصیه نمی‌شود.

از ویژگی‌های نان‌های چاودار این است که با جوش‌شیرین و حتی مخمر قابلیت تخمیر نداشته و فقط با خمیر ترش که عطر و طعم دلپذیری به محصول می‌دهد، تهیه می‌شود. نگهداری این نان مشابه نان گندم است و در دمای یخچال به سرعت بیات می‌شود. برای کوتاه مدت می‌توانید آن را در محیط خشک و خنک به دور از رطوبت و در درازمدت در فریزر نگهداری کنید.